[gimbir]

(Aşağıdaki metin UYAP / Serbest Kürsü/ Hukuk Dünyası / İcra İflas Hukuku bölümünde Kim İnanır ki başlığı altında M. Ergen Rumuzlu kişiye ait olup tamamen alıntıdır.)

Size bir masal anlatayım mı?
Adalet Bakanlığı personelinin özlük hakları meselesi yıllardır tuz basılmış kanayan bir yaraydı ve kanamaya devam ederken; Ülkenin yetkili organlarının sürekli “personel rejimi”, “eşit işe eşit ücret”, “ücret adaleti”, “gelir adaleti” ninnilerini dillendirip, arkasından kolayca uyuttukları çocuklarından en uysalı Adalet Bakanlığı personeliydi. Onlar yıllarca büyük bir umut içerisinde, “farkına varılır elbet, çok çalışanla az çalışan görülür elbet, hak edenin hakkı teslim edilir elbet, geç de olsa adalet tecelli eder elbet, ülkede adalet bize de adalet getirir elbet” hayaliyle bekleyip durdular. Onlar vicdan ve cüzdan nutukları atamadılar, adli yıl açılışları veya benzer merasimlere hiç katılamadılar, oralarda hiç temsil de edilemediler. İşleri vardı yetiştirilecek, seyirci bile olamadılar. Onlar hiç silahlarıyla yürüyüşler organize etmediler, psikolojik sorunlar yaşadıkları ve aralarında intiharların arttığı, uyum sorunu yaşayan, görev yapamayan gruplardan da olmadılar. Adalet kuruldu kurulalı kimseye sessiz çığlıklarını da duyuramadılar. Adeta onlar “adalet” içerisinde adaletsizliğe mahkum edilmiş birer kurbandılar. Hem de sessiz birer kurbandılar…
Ülkede yıllarca “Adalet Personeli” denilince, aslında adalet çalışanlarından sadece hakim ve savcı olanlar anlaşıldı. Halen de öyle anlaşılmaya devam edilir gider. Adalet personeline zam, adalet personelinin özlük haklarının düzeltilmesi, gibi konular karşınıza şu veya bu şekilde çıkmışsa veya bu tür yazı ve yayınlar basın yayın organlarında yer almışsa bilinmelidir ki bu Adalet Bakanlığı’na bağlı kurum ve kuruluşlarda çalışanlardan sadece Hakim ve Savcı sınıfını ilgilendiriyordu. Çünkü zam varsa iyileştirme varsa sadece onlara vardı. İşte unutulan bir de ikinci sınıf var ki onlar da adaletin gerçek emekçileriydi. Onların cüzdanları boştu ama vicdanları vatan sevgisiyle, millet aşkıyla, görev bilinciyle, sorumluluk duygusuyla, görevine bağlılıkla ve bir de kanaatkarlıkla doluydu. Amirlerine zam yapılırken karşılığında emniyet çalışanlarına ve maliye çalışanlarına ve nicelerine zam yapılışına sessiz kaldılar. Üstüne üstlük amirlerine zam yapılırken kendilerine verilen iyileştirmeler geri alındı ona da sessiz kaldılar. Onlar sanki bir üvey evlattılar…
Onlar icra müdürüydüler; devletin zor kullanan eliydiler, koluydular, adeta ateşe sokacak maşasıydılar; alacak onların değildi, borç onların değildi ama dert onların derdiydi, yılmadılar. Onbinlerce dosyanın tozu ciğerlerinde, milyon yeni liralık takiplerin yükü sırtlarındaydı yıkılmadılar. Hem kararlar verdiler işlem yaptılar, hem mahkeme kararları uyguladılar, infaz ettiler; taşınmazlara sınırlar çizdiler, yıkımlar yaptılar, gemiler ve taşınmazlar tahliye ettiler, dul kadınların ve çocuklarının, yoksul anaların nafakasını tahsil ettiler, çocukları anne babalarına kavuşturdular, onlar ticaretin kötü yüzünün tezahürüydüler, çek-senet tahsilatı yaptılar, günde on beş saat çalıştılar, yorulmadılar. Hafta sonları bile evlerinde barınmadılar. Aldıkları maaşı söylemeye bile utandılar, söylediklerinde de hiç kimseyi inandıramadılar. Ünvanları ve tahsilleri yüksek ama maaşları düşüktü. Polisten, uzman jandarmadan, sağlık ocağındaki, maliyedeki, yüksek öğrenim yurtlarındaki memurlardan ve daha nice ünvansız memurlardan daha düşük maaşa çalıştırıldılar, kendilerini ünvandaşlarıyla mukayese bile edemediler, ama kimseye darılmadılar. Bırakalım vatandaşı, yasa gereği emrindeki polislerce bile dövüldüler, sövüldüler, sahip çıkılmadılar, duyulmadılar. Zira onlar yasada “yargı mensubu” da değildiler. Hacizlerde, satışlarda vuruldular, yaralandılar kimi zaman öldüler ama dönmediler, hep görevlerinin başındaydılar. Çünkü onlar çalışkandılar, fedakardılar, vefakardılar. Dişleriyle, tırnaklarıyla, akıllarıyla, zekalarıyla, on parmaklarıyla hak etmişlerdi bu görevi. Onlar görevin sorumluluğunu, emeğin ve ekmeğin kıymetini bilirler, yoksulun halini görürler, aza kanaat ederler, kapıya haciz geleceğini herkesten iyi bilirlerdi. Bilirlerdi bilmesine de, onları tanıyanlarda ninnilerini rahat rahat söylerlerdi…
Onlar maliyeci değildiler sayman mutemediydiler, harç tahsilatı yaptılar. Onlar vergi memuru değildiler vergi tahsilatı yaptılar. Onlar işveren değildiler gelir vergisi stopajı yaptılar, onlar pazar esnafı değildiler satış yaptılar, tellaliye ödettiler, KDV ödettiler. KDV beyannamesi bile verdiler. Çoğu zaman vergi cezaları ödediler. Onlar birer vergi mükellefiydiler. “Yasa bunu dedi Yüksek Mahkeme şunu dedi” onlar ne yapacaklarını bir türlü bilemediler. Kararlarını yasalara, tüzüklere, yönetmeliklere göre verdiler ama vicdanlarına göre veremediler. Yüzbinlerce liralık rücuular yediler. Onlar infaz memuru olup mahallinde işlemi gerçekleştirdiler, onlar katip olup yazışmaları yaptılar, onlar müdürdüler karar verip, hesap yaptılar, para ödeyip, kasa tuttular, daha sı var onlar masalarını kendileri temizleyip, posta hazırlayıp, zimmetlerini kendileri dağıttılar. Sınav kazandılar, kura ile dört bölgeye atandılar, resen yer değiştirmeye tabii tutuldular. Hepsi de fakülte mezunu, hatta çoğu bir yüksek okul bir fakülte mezunu “okumuş çocuk”tular. Kendi haklarını arayamadılar. Uyudular uyudular, uyutuldular…
Onlar yazı işleri müdürüydüler, onlar katiptiler, onlar mübaşirdiler… Onlar adaletin personeliydiler. Çalıştılar çalıştılar çalıştılar…Gündüz yetmedi geceyi kattılar. Çalıştılar. Adalet hep başkalarınaydı kendileri hiç göremediler. Onlar sadece adalet çalışanıydılar…
Masal bu ya! Kim inanır! Masallarda olur böyle şeyler. İşte Onlar birer masal kahramanıydılar… Masal kahramanıydılar…

[ysnarkn]

Bu masalı ilgililere de birileri anlatsa artık. Şu fildişi kulelerde yaşayıp da halimizden bihaber olan ilgililere. Zaten uyuyorlar en azından masal dinleyerek uyusunlar.

[hasanhaygun]

Yazanın yüreğine sağlık, ben de kendimde bir kahramanlık görüyordum ama meğersem masal kahramanıymışım, Robin Hood gibi,

[KeNaN]

Ayakta alkışlıyorum yüreğine sağlık.

[md82]

tebrikler çok duygulu olmuş yazanın yüreğine sağlık , halimizi bilipte bilmemezlikten.bakıpta görmemmezlikten gelenler utansın nediyelim onlarda inş bizimgibi gece yataklarına uzanınca önce geçim hesabı yapıp sonra acaba bugün bir yerde bir hata yaptımmı yarın hakkımda soruştarma açılırmı ,karşı odadaki savcı polis zoruyla ifadeye çağırırmı ,yarın tahliye var haciz var canımı kurtara bilirmiyimdiye düşünmek zorunda kalırlar.iş güçlüğüne göre ücretmiş burda diğer kurumların hizmetlileri de ben adı İcra müdürü olan kişi den daha yüksek maaş alıyolar.bir iş yaptırmak için hizmetlilere yalavarıyorum nerdeyse ayaklarına kapanacam ,hakim savcı bakkal alış verişini bile yaptırıyo biz zimmet bile dağıttıramıyoruz..vs ..vb .vx.. vy ....nese yar bana bir eylence yar bana bir aylence......dostlar sağlıcakla kalın

[Jön_Türk]

Kim inanır ??? Kadir İnanır, ama ben kendimi bu masalın Erol Taş'ı olarak görüyorum...

[alper]

üstadım jon çok güzel bir şey bulup sergilemişsin, yazanında paylaşıma sunanında yüreğine sağlık,,,,,